---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
za 1/3/2009 2:11
Bericht uit Hornopiren
Vanaf el Amarillo 31 dec tot Hornopiren, 2 jan 2009 Er zijn nog twee fietsers gearriveerd op de camping maar we spreken ze niet. Ze zijn alleen maar druk met internet. De volgende morgen zijn we vertrokken voor ze wakker zijn. Na acht kilometer in Puerto Cardenas kopen we broodjes bij een hospedaje. Brood kopen doe je hier als volgt: je klopt aan bij een willekeurig huis en vraagt of ze brood te koop hebben, meestal hebben ze dat maar als het toch niet het geval is verwijzen ze je naar de buren. Aldus voorzien rijden we door. De weg is redelijk en hoeven niet ver omhoog. Al gauw zien we wit stof op en langs de weg, as van de vulkaan is dat. Vroeger dan verwacht is er pavimento en dan komt de gemiddelde snelheid eindelijk weer eens boven de 10 km/h. In El Amarillo houdt de carabiniero ons aan en schrijft onze paspoorten over. Er is niets, ook de door de man van Hotel Yelcho beloofde supermarkt niet, maar de carabiniero beweert dat je bij de termas wel iets te drinken en te eten kunt krijgen. Eerst eten we een broodje en daarna fietsen we omhoog.
De termas zijn prachtig, warm water in een ouderwets betonnen basin, een camping met weer overdekte plekken om te zitten. en ... de man verkoopt bier! Later kopen we na enig wachten tot de bezoeker weg is (ze hebben kennelijk geen vergunning) ook nog een fles wijn. we eten en drinken het nieuwe jaar in, althans het moment dat dat in Nederland begint.
Termas Amarillo
De eerste dag van het nieuwe jaar beginnen we met afdalen, dat is makkelijk, en daarna asfalt, wat in principe ook makkelijk is maar vanwege de harde wind tegen en de as die opgehoopt langs de weg ligt en dus over de weg dwarrelt, toch iets lastiger dan gedacht. Halverwege moeten we toch stoppen in een bushokje om ons laatste broodje te eten. We drinken er maar het restje witte wijn bij van gisterenavond. Het is tenslotte Nieuwjaar. We kregen gisteren de wijn pas toen het eten allang op was. Daardoor hebben we nu een restje over.
Als we Chaiten binnenrijden wordt de ramp in volle omvang duidelijk. De rivier heeft huizen meegenomen, het water is geel, overal ligt hout op hopen. Sommige huizen zitten tot aan de dakrand in het as, van straten is niet veel meer te zien. De vulkaan zelf is op afstand goed herkenbaar aan de stoomwolken die er vandaan komen. De stad is een spookstad, er zijn geen mensen te zien. Een carabiniero op een motor komt op ons af op het moment dat we een foto maken.
As o pweg naar Chaiten
Hij verwijst ons naar Hotel Schilling om te blijven vannacht, maar daar aangekomen zegt de mevrouw heel eerlijk dat we beter naar de cabanas ernaast kunnen want daar is water. Dat doen we dan maar, en het kost wat het kost, keuze hebben we toch niet. De huizen aan de Costanera, de boulevard zouden wij zeggen, zien het minst aangetast uit. Het is even zoeken naar de supermarkt die open zou zijn, maar we vinden hem tenslotte. We kopen wat blikjes bij de pasta die we nog hebben, wijn en bier, en daarmee redden we het tot morgen. De cabana heeft een mooi keukentje erbij, dat is maar goed ook want anders hadden we niets te eten gekregen op deze nieuwjaarsdag. In een spookstad heb je geen restaurants, althans geen die open zijn.
Chaiten
Het is mooi weer tijdens de overtocht. Weer mochten we bijna niet aan boord. De Chief Steward, zoals hij zichzelf noemde, vond dat we een ticket moesten hebben. Als we dat niet hadden moesten we maar naar Puerto Montt om er een te kopen. Ha, ha, daar kun je alleen met de boot komen. De drie (!) andere passagiers hebben kennelijk wel een ticket. Frank komt op het lumineuze idee om te vragen of er in Hornopiren een kantoor is waar we de tickets achteraf kunnen kopen en dat is er. Hij neemt onze paspoorten in en we mogen mee.
Lang hebben we uitzicht op de dampende vulkaan. Er komt alleen stoom uit, zo te zien. Toch hangt er een rare damp in de lucht.
Vulkaan Chaiten
De twee jongens die we bij de termas del Amarillo ook al troffen vroegen of we er geen last van hadden tijdens het fietsen. Nee, eigelijk niet, maar alles is wel erg stoffig, meer dan anders op een onverharde weg. De overtocht is mooi, we genieten van het uitzicht, praten wat met de twee jongens waarvan er een in Duitsland werkt en goed Engels spreekt. De enige andere passagier is een motorrijder die in gloeiende vaart de hele Carretera Austral op en neer heeft gereden. Waar wij een dikke maand over deden deed hij in een paar dagen. Er is meer personeel aan boord dan er passagiers zijn en ze beginnen dus het dek maar groen te verven. Er staat toch maar een auto op. Aan het einde van de reis is op de plek waar de auto staat na alles mooi groen, ook delen van onze fietsen en onze tassen. Tja. Het is hetzelfde groen van de Carabinieri merkt de Duitse Chileen nog op.
Aan de overkant wacht ons een verrassing. We gaan met de Chief Steward en onze paspoorten naar het kantoortje en hoewel hij erbij zegt dat we met de fiets zijn, betalen we daar volgens mij niet voor. We zoeken een hostal en gaan douchen, vermoeiend en warm was het, zo n dag niets doen.
Groeten van frank en Marianne
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
za 1/10/2009 16:01
Bericht uit Bariloche (Arg)
Vanaf Hornopiren, 3 jan tot Bariloche (Arg), 10 jan
Op weg hiernaartoe zagen we veel zalmkwekerijen, die zoals de Duitse Chileen vertelde, niet al te ecologisch verantwoord werken. Omdat er in de fjord niet veel stroming is blijft alle organisch afval, voedselresten en uitscheiding van de zalm, achter op die plek. Als die teveel vervuild is, slepen ze de hele boel gewoon naar een andere plek. Er is altijd een drijvend huis bij zo n kwekerij, dat dient voornamelijk als huis voor de bewaking die het stelen van de vis moet voorkomen.
Langs de Carretera Austral, althans het noordelijke stuk tussen Chaiten en Coyhaique liggen er veel boomstronken lang de weg en in de weiden. Dat zijn de trieste getuigen van een andere ecologische ramp. In de jaren tussen 1940 en 1960 woedden er enorme branden, soms tot tien jaar lang, door de pioniers die geen bos maar velden wilden, aangestoken. Toch viel het op dat er nu veel minder van die boomstronken waren dan ik me herinner van 12 en 13 jaar geleden toen we hier ook waren. Kennelijk zijn ze toch wat aan het opruimen geweest.
Zaterdag na het ontbijt gaan we op zoek naar de lavanderia (wasserij) die er blijkens een groot bord zou moeten zijn. Hij is er wel, maar niet in werking. dan nemen we toch het risico maar en vragen bij het hotel of ze onze was willen doen. Het is een beetje een risico want toen we hier 12 jaar geleden waren kregen we alles een paar tinten lichter en ruikend naar gebakken zalm terug. Maar het lijkt mee te vallen. De was hangt buiten (toen regende het en werd alles boven het fornuis in de keuken gedroogd).
We lopen het dorp in en bekijken de kerk, die inmiddels mooi rood geverfd is. Binnen hangen 14 staties door Esquivel geschilderd, en geschonken door de familie van de Nederlandse pastoor Antonie van Kessel, die de kerk ook bouwde.
Kerk Hornopiren Antonio van Kessel
Daarna drinken we in de zon op een terras, misschien wel de eerste keer deze reis, koffie en eten er Kuchen bij. Dat heet echt zo hier, op zijn Duits Kuchen.
Hoe oud ik ben en of ik afgevallen ben, wil de Zwitserse fietster die met een Chileen getrouwd is weten. Ja, zeg ik, maar hoeveel weet ik niet. Oud zeker, op de Engelse fietsers na en misschien de duitser die met zijn twee dochters en schoonzoon fietste na, zijn we zeker de oudsten. Nee, hoe oud, wil ze weten. Nou ja, dan vertel ik het maar. We komen ze tegen op de weg van Hornopiren naar Contao, een van de laatste stukjes Carretera Austral.
In Contao vragen we waar we kunnen kamperen en iedereen verwijst ons naar het strand. Daar zetten we de tent op, in het zand want in het stukje grasveld krijgen we geen haring in de grond. Als we net zitten te genieten van onze wortelenstamppot (als jullie je afvragen waarom we dat zo vaak eten, dat is omdat wortelen en uien de enige groenten zijn die verkrijgbaar zijn, op sla en tomaten na, maar die reizen niet zo goed met ons mee in de fietstassen) met Carmenere dat wel, zie ik de vissers uit het dorp komen controleren of hun bootjes, die achter de dijk liggen waar wij voor staan, goed vast liggen, vertrouw ik het niet. het waait hard namelijk. En als ik de keien die ik op de haringen legde in het losse zand los zie schieten, vind ik het mooi geweest.: we moeten verkassen. Dus in razend tempo de tent opgepkat, de tassen weer ingepakt, het eten gered en wij met de hele zooi in de luwtse van een gebouw iets verderop. Als daar de tent staat eten we het restje stamppot maar koud op. De wijn smaakt evengoed. s nachts regent het ook nog.
Maandagmorgen is het een beetje bewolkt, niet meer zo warm als gisteren. Omdat we in Hornopiren onverwacht wel geld konden pinnen hoeven we niet naar Puerto Montt, een grote stad, die we bovendien al kennen. Dus kunnen we om de Estuaria Reloncavi heen en daarvandaan naar Bariloche in Argentinie. We steken dus niet over met boot, maar drinken wel koffie en eten er een reuze sandwich met kaas, waar we verder de hele dag op vooruit kunnen. De weg van Puelche , waar de veerboot richting Puerto Montt aanlegt, langs de estuario is nu wel af. twaalf jaar geleden standden we in Llaguepe en moesten daarvandaan met een vissersbootje verder (zie De Wereldfietser van 1998). Nu is de weg af en prima. Die militairen kunnen dat wel wegen aanleggen, maar zodra de MOP ze gaat onderhouden gaat het mis. De CMT (Cuero Militar de trabajo) leggen de wegen aan, de MOP (Ministerio de Obras Publicos) onderhouden ze, althans in Patagonie. Het laatste stuk naar Rio Puelo is dan ook weer abonimabel slecht.
In Rio Puelo vinden we een schitterend hospedaje waar de mevrouw broodjes bakt en we dat hele proces prima kunnen volgen. Ze vindt het prachtig dat ik er foto s van maak.
We eten er ook, zalm uit de oven. De hele dag fietsten we weer langs zalmkwekerijen. Haar man, die koster is in de moderne houten kerk die hij ons later trots laat zien, maakt plaats voor los caballitos (de paardjes) zoals hij onze fietsen noemt. Onbegrijpelijk dat we daarop helemaal van Ushuaia komen, vindt hij.
Dinsdagavond zijn we in Ralun en hebben we echt de hele Carrtera Austral gehad, van Villa O Higgins tot hier, waar het begin gepland was. De meeste boeken zeggen dat de CA in Puerto Montt begint, wij vinden van niet. Het enige stuk dat we dit jaar niet fietsten, vanwege de vulkaanuitbarsting, reden we wel 12 jaar geleden, dus met recht kunnen we zeggen dat we hem gehad hebben. ... en we hebben het ermee gehad ook. Vandaag viel weer niet mee, lage gemiddelde snelheid vanwege de losse gravel, het wasbord, het verkeer (vooral de bussen reden dicht langs ons), en de korte maar steile hellingen. Maar hier begint de pavimento weer, dus dat probleem is over. Het gekke is dat de benen en de longen dat allemaal wel aankunnen, zonder problemen zelfs, maar de armen doen pijn.
We logeren vanavond in een cabana, dat heeft het voordeel dat er veel ruimte is. Ze zijn meestal op 4 tot 6 personen afgestemd, en bovendien kunnen we er onze voorraad opeten. Dat moet weer voor we naar Argentinie gaan want bij de grens moet je alle verse etenswaren inleveren. Gelukkig verkoopt de minisupermarkt hier wel bier en wijn, zij het geen Carmenere.
Plotseling schuift de volgende morgen de vulkaan Osorno in beeld als we een hoek om gaan. Het gaat zo snel dat de adem stokt, we rijden dan ook op asfalt.
Vulkaan Osorno
Het weer is prima, zonnig met slechts een paar wolken. In Ensenada kopen we nog een paar noodzakelijke dingen voor de komend dagen en slaan dan af naar Petrohue. Op de kaart is de weg verhard, maar dat bljkt slechts het plan te zijn.Bij de Salto de Petrohue, waar we meer mensen tegelijk zien dan de afgelopen drie weken in totaal, stoppen de wegwerkaamheden weliswaar, maar daarna is de weg onverhard, maar gelukkig niet meer zo druk. In Petrohue is een CONAF-camping op het strand. Daar blijven we vannacht.
Kamperen Mount Tronador
Donderdag staan we op tijd bij de boot die ons over het Lago de Todos Santos moet brengen, maar het is wat gedoe eer we er zijn. Niemand weet wat het kost als je niet vanuit Puerto Montt of Puerto Varas komt met de bus. Uiteindelijk checken ze ons en de fietsen in, en zien we wel in Peulla. Een retourtje Peulla kost 22000 pesos,dus daarop baseren we onze begroting, maar als we in Peulla aankomen blijken we 300000 pesos te moeten betalen, hetzelfde dat de mensen met de bus en de boten vanuit Puerto Montt betalen. We zijn het er niet mee eens, maar het systeem laat niets anders toe kennelijk. Ten einde raad, we zijn hier nu toch al betalen we maar en gebruiken niet de bus maar fietsen tot de volgende politiepost, waar we mogen kamperen.
Vrijdagmorgen staan we op om vijf uur. Het is nog donker. De Carabinieros zijn nog niet op natuurlijk. We moeten nog twaalf kilometer tot de volgende boot die om 11 uur gaat. De pas op, de eerste 8 km vallen niet mee. Maar omlaag gaat snel. Bij de gendarmeria worden we door de gendarme op slippers en in trainingspak geholpen, als later de bus aankomt heeft hij zijn uniform aan. Dat is het leuke van deze grensovergangen per fiets, ze hebben altijd tijd zat voor je, vertellen een hele hoop wetenswaardigs. Als de boot aankomt staan er twee fietsen op, van Amerikanen die in Bariloche 80 dollar betaalden voor de overtocht. Later komen er nog drie Franse fietsers aan uit Peulla en die betalen 50 dollar voor de laatste twee boten. Morgen toch maar eens naar het kantoor en kijken of we geen geld terug kunnen krijgen, al zal dat heel lastig zijn.
Vulkaan Osorna Vanaf Lago Todos Santos
In Puert Blest eten we wat en wachten met vele anderen op de boot die ons naar Puerto Panuales gaat brengen, bij Llao Llao en vandaaruit fietsen we naar Bariloche, waar we maar weer verblijven in het hosteria dat we nog kennen van 13 en 15 jaar geleden. Het is er nog gelukkig. De stad is erg veel groter en drukker geworden. het stuk fietsen hier naar toe was erg druk, veel verkeer, dat hard en vlak langs ons heen rijdt. Zondag maar op tijd op en voor de drukte de stad uit.
Groeten,
Frank en Marianne
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
di 1/13/2009 21:20
Bericht uit San martin de los Andes
Vanaf Bariloche, 10 jan tot 12 jan, San martin de los Andes Bariloche is een grote plaats, met stoplichten. Ze hebben de aanblik ervan helemaal verpest door er een grote flat te bouwen, doodzonde. Er zijn veel toeristen en de restaurants hebben insmijters, geen uitsmijters. We laten ons door een van deze mensen ompraten en eten in restaurant Jola, op aanraden van de ober ciervo (hert). Dat is erg lekker en het gerecht ziet er prachtig uit, met bessen en kersen nog aan de tak, en een oranje bloem.
Plaza San Martin endoza
Zondagmorgen willen we op tijd weg, dan is het nog niet zo druk hopen we. Rond negen uur rijden we de stad uit, sinds lange tijd krijgen we vandaag de hele dag pavimento. Dat die cabillitos nog zo hard konden wisten ze zelf ook niet meer, denk ik, en dat ik zo hard durf was ik ook vergeten. We rijden over een glooiende weg om het meer heen. Na 19 km zien we de drie Franse fietsers van de boot weer. Tegen drie uur rijden we na 82 (!) km Villa Angostura binnen, een soort Valkenburg, erg toeristisch dus. We eindigen op de camping die hutje-mutje vol staat.
Maandagmorgen rijden we de weg op die naar Chili voert. De Ruta de siete Lagos die naar San Martin de los Andes voert is na 10 km rechtsaf, helaas houdt daar de pavimento weer op. Toch valt het mee, alles is te fietsen, niet al te steil, en niet al te veel stenen, althans in het begin. Later als ze de weg aan het voorbereiden zijn om te asfalteren wordt het verschrikkelijk zanderig wat met het vele verkeer dus betekent dat het erg stoffig is. Als we na vier uur zandhappen bij de camping bij Lago Pichi Traful aankomen zien we eruit als mijnwerkers. gelukkig is ook hier een douche. De weg moet prachtig zijn, maar veel hebben we er niet van gezien helaas, voornamelijk stofwolken en heel af en toe als er twee minuten geen auto langs kwam iets van het uitzicht. Gelukkig wordt het morgen na zes kilometer weer verhard, hopelijk is het dan ook nog mooi.
Met veel geblaf en geschreeuw komen er twee gaucho s en vijf honden voorbij die proberen de koeien naar de overkant van de rivier te sturen, maar dat lukt niet. Ik verdenk ze ervan dat dit het entertainment van de camping is. Later rijden de gaucho s met de honden in een enorme stofwolk over de camping, en bij onze tent staat een schaap wat verloren en eenzaam te kijken. Een heel andere camping dan gisteren, dat wel.
schaap Pichi Traful
Argentijnen zijn net als de Chilenen trouwens ook langslapers. Wij staan laat op vinden we, normaal 7h15 nu 7h45, maar als we om 9h15 wegrijden is nog lang niet iedereen wakker. Eenmaal weer op de weg, komen we een Oostenrijkse fietser tegen metwie we even staan te praten. Er zijn weer veel fietsers op deze route, maar dit keer veel Argentijnen, met nylon fietstasjes, en allerlei spul daarbovenop gebonden.
Eenmaal bij de pavimento is het stofhappen voorbij en hebben we eindelijk uitzicht. Mooi is het inderdaad, veel grootser en weidser dan Chili, en voor Argentinie staan hier veel bomen. Het fietsen gaat lekker zo. We komen op een voorlopig hoogtepunt van deze reis, 1182 meter, net 62 meter hoger dan de col net na Cerro Catillo op de Carretera Austral.
Er splitst zich een arroyo (beek) in tweeen. Dat geeft hem de naam, Arroyo Partido. De ene helft van het water gaat naar de Pacifo, de andere helft naar de Atlantico. De Argentijnen maken er meteen een Mirador (uitkijkpunt) van.
Arroyo Partido
Vroeg, om drie uur al, rijden San martin de los Andes binnen, een duur toeristenoord. We rijden naar de jeugdherberg een beetje buiten het centrum, maar die is vol. Frank loopt vervolgens zomaar een oprit op waar alleen een bordje met MARIA erop te zien is, niks hospedaje of hosteria of zo, en laat ze daar nu een geweldig appartement hebben, ruimte zat, en nog te betalen ook. Die mazzel hebben we dan weer. Hoeven we niet tussen de echte toeristen in het centrum te zitten, al moeten we er wel naar toe om geld te pinnen en boodschappen te doen. We drinken er een cerveza artesanal (ambachtelijk biertje) in een wifi-cafe.
Groeten, F+M
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
za 1/17/2009 22:54
Bericht uit Pucon (Ch)
Vanaf Junin de los Andes, 14 jan tot Pucon (Chili) 17 jan Het was natuurlijk 13 jan, gisteren en niet 12 jan. We raken af en toe de tel kwijt hier. Aan de overkant van de rivier klinkt getrommel, hier op de camping in Junin lijkt het rustig te zijn en te blijven. Het was vandaag een makkelijk dagje, 44 km, slechts 200 meter omhoog, en dan weer 100 omlaag, met wind in de rug tot 15 km voor we hier waren. Junin is een veel minder sjieke plaats dan San Martin. We zijn er al vroeg en hebben tijd om het het zand van de kettingen te schrobben. Ook morgen hebben we nog een voornamelijk verharde route, al wordt het de dag erna ploeteren volgens de Argentijnen hier, want dan zijn we de grens over en in Chili is het niet zo geweldig allemaal. Het zal wel een typisch geval van nabuurijver zijn, over de grens is het altijd slechter.
Donderdag begint wat frisjes, maar de voorspelde bewolking blijft uit. Zo is het fietsen bedoeld: een mooie verharde weg, weinig verkeer, langzaam bergop, een lekker windje tegen, mooi wisselend uitzicht op vulkaan Lanin. Na 19 km komen we weer twee Zwitserse fietsers tegen. We wisselen wat gegevens uit., zoals te doen gebruikelijk als je soortgenoten tegenkomt. We lunchen wat laat in een bushokje want inmiddels waait het. Tien kilometer verder houdt de pavimento op, en alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog zo n schraapmachine de weg aan het verbeteren, nou ja verbeteren. De laatste vijf kilometer lopen we, er is een laag van zo'n 10 cm zand en gravel, dus valt er niet niet te fietsen. Bij het informatiepunt kunnnen we kamperen gelukkig, en ze hebben koud bier, uit de beek weliswaar, maar als wij ons eigen bier eerst hadden moeten koelen, had het even geduurd eer we van onze dorst af waren. Hopelijk is het hier vannacht inderdaad rustig, gisteren leek dat zo, maar zaten er toch lui de halve nacht te praten en dom te lachen. Dat is erg gebruikelijk hier, laat op blijven en laat opstaan.
We zitten hier in het Argentijnse parque nacional dat aan de araucania gewijd is, een boom. Ook in Chili, als we de grens over zijn, is er een parque nacional de araucanias. Bijzondere bomen. Overal staat dat je de zaden niet mee mag nemen.
Vandaag was de dag van de lijken op de weg: eerst een vos, later ontelbare lijkjes waar we hard aan het ontelbaar zijn daarvan meewerkten, sprinkhanen namelijk, gelukkig geen vliegende zoals ooit in Australie die de zon bijna verduisterden, maar ze sprongen toch tot op mijn petje, en later nog een dood marmotachtig beest. Frank zag ook nog vier condors, ik heb ze gemist.
De hele nacht waait het, een teken dat het weer verandert. Wij staan nog op in de zon aan de Argentijnse kant, maar in Chili hangen de wolken al tegen de Lanin aan.
We bereiken een nieuw hoogste punt, Paso Tromen zoals de Argentijnen hem noemen en paso Hamal Huimal zoals de Chilenen hem noemen, 1208 m hoogte. Bij de grens moeten we alles door de rontgenmachine doen, kijken of we niets bestiaals bij ons hebben. De vier gekookte eieren worden door de SAG-mevrouw kapotgetikt om te kijken of ze echt wel gekookt zijn. Alsof je op zo n weg met vier ongekookte eieren zou gaan fietsen!
De Argentijnen en ook de Zwitsers gisteren hadden ons gewaarschuwd voor de weg en na het eerste stuk denken we ten onrechte want dat valt mee. Maar als we eenmaal aan de afdaling beginnen, krijgen ze helaas gelijk, zoveel losse stenen heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Het schiet niet op, en tot overmaat van ramp is er nauwelijks uitzicht, regent het en is het koud. We hebben zelfs de jassen aan! Gelukkig is er aan het einde van de rit van maar 41,4 km waar we bijna 5,5 uur over deden (bergaf!) een hospedaje met warme douche.
Nog een beloning is het avondeten, kost niks en smaakt prima. Vreemd eigenlijk want over 35 km zit je midden in een toeristisch gebied waar waarschijnlijk niets te betalen is.
Het weer op zaterdagmorgen klopt met de weersvoorspelling, zon en wolken. Het is nog fris als we vertrekken voor een kleine makkelijke etappe, alles verhard en voornamelijk bergaf tot Pucon. Pucon is een erg toeristische plaats en als we er eenmaal zijn in de drukte blijkt er morgen een thriatlon georganiseerd te zijn. Geen kamer te krijgen natuurlijk. We eindigen bij Hospedaje Monica op een kleine kamer, zonder wifi, maar morgen verkassen we naar Donde Eligio, waar dat wel is.
Er zijn grote verschillen tussen Chili en Argentinie. Allereerst het landschap dat in Chili veel kleinschaliger is, de bergen zijn dicht bij elkaar, er is veel meer begroeiing. In Argentinie zijn brede dalen, verre uitzichten, veel minder begroeiing. Vandaag zagen we langs de weg weer amancay, een geel en oranje bloem die we vanaf Pertrohue heel veel langs de weg gezien hebben.
Amancay
Lanin vanaf de grens
Ploeteren Op Ripio
Vulkaan Villarica
Wij voor Vulkaan Villarica
Melipeuco, 20 jan
Llaima Vanaf Pension
Plaza Arauco
Plaza Arauco
Brug naar Concepcion
Op weg naa rCauquenes