HOME

Frank en Marianne
December 2008


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
zo 12/14/2008 21:10

Bericht uit Coyhaique

 Vanaf 7 dec Net als vorige week zondag is deze zondag een rustdg zoals de heere het bedoeld heeft. Op ons gemak pakken we tassen opnieuw en beter in, kopen benzine, lunchen uitgebreid, eten een ijsje en eten weer lekker bij Nirantal. We ontmoeten er een Canadese motorrijder met wie we informatie uitwisselen. Maandag is een feestdag (Corpus Christi) dus is het is even zoeken naar een winkel die wel broodjes verkoopt maar dat lukt, dankzij een Ned. fietser die we tegenkomen en vanaf Canada al 1 jaar op weg is naar Ushuaia. Na Cochrane gaat het omhoog, omlaag en weer omhoog. Het landschap is anders dan aan de andere kant van de stad, droger vooral. Er is op dit stuk van de Carretera Austral veel meer verkeer dan hiervoor en ze rijden er ok harder. dat wil zeggen dat er veel wasbord is, wat voor ons lastiger is. Als we de eerste berg over zijn, zien we de Rio Baker weer, turkoois, en daarna komen er ook weer gletsjers in beeld en wordt het uitzicht weer wat spectaculairder. We komen uit in Puerto Bertrand, waar de camping dicht is, de hosteria ook en dus zetten we de tent op aan de over van de Rio Baker. frank fotografeert er de pata raro (=vreemde eend).

Zout. Altijd nuttig. Vroeger werd je ermee betaald, maar ook nu heeft het zijn nut. Dankzij het zout hebben we dinsdagavond koud bier, staand op straat voor een supermarkt nog wel. We kregen het aangeboden van een Zwiters stel die we hier tegenkomen.
Zwitserse Fietsers Met Bier

Ze fietsen al anderhalf jaar voornamelijk in Zuid-Amerika. Wat heeft dat zout ermee te maken? Wel, een deel van de weg is gestabiliseerd met zout, dat wil zeggen dat het net asfalt is. Waarschijnlijk is er erg veel water nodig om de weg zo te stabiliseren, want het is alleen een stuk waar de weg vlak langs het meer loopt. Die 15 km zorgen ervoor dat we, hoewel de rest weer lastig is en er twee flinke klimmen in voorkomen, toch de 68,5 km tot Rio Tanquillo afleggen. We kamperen bij een Hospedaje, douchen er en eten en drinken gezellig met de Zwitsers die ons allerlei nuttigs vertellen over de route die nog voor ons ligt.

Woensdag is een halve rustdag. we fietsen 25 km tot de spltsing naar Bahia Murta.
Residencial Patagonia Bahia Murta

Daar is een heel aangenaam hospedaje horen we van een Spaanse fietser die ons al koffiedrinkend op een brug aantrof. Met lege fietsen gaan we even naar het dorp, 5 km verder, brood kopen voor de komende dagen. Als we terug fietsen stopt een auto en de mevrouw van de hospedaje geeft ons de sleutel van het hotel. Dat kan alleen in Chili. Ooit werden we in Costa Rica samen met een bewaker opgesloten in een hotel toen de eigenaar wegging, maar hier vertrouwt iedereen iedereen. Het weer is nog steeds schitterend, blauwe luchten, mooie uitzichten over het Lago Carrera (Lago Buenas Aires aan de Arg. kant). We zijn inmiddels zo bruin als apen, althans gedeeltelijk, armen en benen tot halverwege, meer van dat Zoetemelkbruin.

Het ontbijt bij ons hospedaje is net als het avondeten gisteren prima, maar twee keer zoveel hadden we ook op gekund. We rijden rons half negen de weg op, die verrassend veel beter i dan het laatste stuk gisteren. Na 20 km drinken we koffie en na 23 km komen we een zootje ongeregeld tegen: vier Duitsers op de fiets, een oudere man twee vrouwen en een jongen, die iet er het meest fit uit maar rijdt als laatste. we vertellen e over het aangename hopedaje en zij vertellen ons dat we het beste links bij een huis aan de rivier kunnen kamperen.

Ineens wordt het steil. Ik zwoeg al lopend en vliegen vrjagend naar boven. Er wordt aan de weg gewerkt, dat wil zeggen dat maar de helft beschikbaar is. De jngen die met de schraapmachine an de gang is, heeft die stopgezet, stapt uit komt op mij af lopen, neemt mijn fiets over en mompelt zoiets als in Chileens Pataginie helpen we elkaar, Frank moet ijn best doen om hem voor te blijven en ik draaf er op een holletje achter aan. Als het weer vlakker wordt geeft hij me d fiets terug en gaat weer terug naar zijn schraapmachine en werkt gewoon door. wij gaan lunchen bij een bru, geplaagd door vliegen. Daarna moeten we nog 200 meter omhoog, deels over een slechte weg, later wordt het beter. bij het huis dat de Duitser bedoelde rijdt Frank eerst door, maar later keren we om, anderhalve km terug. De tent staat tusen de bomen en wij genieten van het mooie weer, het uitzicht, bier en wijn, en eten meer dan gisteren en dat was ook nodig ook.

Er staat ineens een zwart varken langs de de kant van de weg te knorren, zo een zagen we niet eerder. Een stuk verder jagen we vier koeien op. Het gekke is als je langzaam gaat, zijn ze bang, ga je sneller dan vinden ze het kennelijk normaal. Vrijdagmorgen startten we met een stuk mooie gladde weg, wat heet, we bereiken de eerste vijftien kilometer een gemiddelde snelheid van wel 14 km/h, maar daarna krjgt de Duitser van gisteren gelijk, ripio en niet zo gemakkelijk ook. Uiteindelijk halen we de 9km/h maar net. twee colletjes van 400 meter en een stuk waar aan de weg gewerkt wordt maken ons de voortgang niet gemakkelijk. Het weer is evenwel uitstekend, het uitzicht geweldig. als we een tijd stilstaan om iets te eten of te drinken genieten we er volop van.
Cerro Castillo de berg

We komen tegen vijven aan in Cerro Castillo, niet te verwarren met de plaats met dezelfde naam net na Puerto Nateles, en vinden er na eing zoeken hospedaje Teushenkhenk.


We eten later veel en lekker in restaurant Villarica, en dat was nodig ook. Vandaag kwamen we twee slovenen en twee zwitsers op de fiets tegen.
Slovenen



Zaterdagmorgen staan we gewoon een half uur te wachten tot het brood bij de bakker uit de oven is. Dat tekent onze manier van doen, thuis zou je echt niet een half uur voor de deur van de bakker gaan staan wachten, hier wel. Daarna rijden we omhoog, eerst zo n 370 meter, en drinken koffie in een bushokje samen met iemand die op de bus wacht en zeer verguld is met koekje dat ik hem aanbied. Daarna begint de Cuesta de Diablo pas echt. Om de 50 meter stijgen stoppen we even. Uiteindelijk bereiken we de col, de Portezuelo de Ibanez, op 1120 meter na twee uur fietsen. alles over een verharde weg, dat wil zeggen dat we ondanks de gemiddeld 10%-helling toch ook nog tijd hebben om ons heen te kijken. We zitten nu echt in de bergen, mooie rotspartijen omgeven ons. Op de top lunchen we en dalen dan een heel eind, heel relaxed over de verharde weg. later gaan we toch weer zo n 200 meter omhoog tot bij de CONAF-camping. CONAF is de Chileense staatsbosbeheer. We hebben er een mooi plekje, voorzien van picknickbank, schuilafdakje en vuurplaats. . Voor het eerst deze vakantie maken we een kampvuurtje.
Klim Naar Portezuela Ibanez



En dan zondag, ineens druk verkeer op de weg, stoplichten, het hoort er allemaal bij, bij de bewoonde wereld die we nu weer naderen. Onderweg komen we een Belgische fietser, twee Nederlandse fietsters en een Spanjaard tegen. Voor het eerst sinds twee weken halen we een gemiddelde snelheid van meer dan 10km/h, het is dan ook allemaal asfalt en voornamelijk bergaf. We vinden in Coyhaique het hostal waar we 13 jaar geleden ook waren en vinden het weer prima. We beginnen met een lekker biertje op een terras, hoewel vreemd genoeg het door een Belg gebrouwen bier in Coyhaique, D 'Olbek, hier uitverkocht is. Dan drinken we maar Austral, gebrouwen in Punta Arenas. Ook lekker. Morgen een dag bijkomen, spullen wassen, geld halen, inkopen doen en wat dies meer zij.
Puerto Chacabuco



Groeten,

Frank en Marianne

(beelden volgen later)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
di 12/23/2008 23:07

Bericht n beelden uit Puyuhuapi

 Vanaf 18 december, Puerto Aisen tot Puyuhuapi, 22 dec

Het regende vannacht, maar als we opstaan hangen weiliswaar dikke donkere vette zware wolken tot op de grond, maar het is droog. Na het ontbijt als we buiten de fietsen opladen schijnt zelfs even de zon. Jacks en regenbroeken blijven ingepakt. Via de supermarkt waar we broodjes kopen rijden we terug naar het kruispunt en gaan linksaf de Carretera Austral op. Blij dat we er weer zijn: de chauffeurs van vrachtwagens en bussen toeteren weer. We gaan een schitterend dal in, omhoog maar heel geleidelijk langs de rivier de Manihuales tot het dorp met dezelfde naam. Daar komen we twee Nieuw-Zeelandse fietsers tegen met wie even staan te praten. Wellicht zien we die later nog in Bolivia. Het hospedaje waar we stoppen heeft superbuena habitaciones, zegt de dame die het uitbuit en dat klopt niet te klein en mooi schoon. Vandaag was het eenvoudig fietsen, alles verhard, eerst 20 km wind mee, dan 40 km langzaam omhoog. We halen het hoogste gemiddelde van deze reis, 17,3 km/h.

Vrijdagmorgen om 10 uur na 10 km gefietst te hebben zitten we ineens tussen honderden koeien. Nu maar hopen dat er geen stieren tussen zitten want alles behalve de fietsen zelf is rood, de tassen, onze jacks en omdat we die aan hebben en omhoog fietsen, onze hoofden ook. Maar de koeien zijn banger voor ons, blijkt uit de flaters die ze als een soort deklaag op de pavimento achterlaten. Ook de paarden van de gauchos laten hier en daar een mopje achter. Als er een bus van de andere kant komt kunnen we er eindelijk langs. De weg is verhard, het schiet nog steeds lekker op, maar dat blijft niet zo. er is in de etappe van vandaag 22 km ripio.

Buiten waait de wind om het huis, binnen snort de kachel. Nee dit is niet Nederland op 19 december. In Villa Amengual waar we wilden stoppen was alles completo, zeiden ze, dus wij fietsen in de stromende regen door tot bij de brug waar een camping zou zijn.

Dat zeiden ook de vijf Tsjechische fietsers, die we in Amengual tegenkwamen. vandaag kwamen we de meeste fietsers tot nu toe tegen, twee heel jonge Zwitserse meisjes, twee jongens van onbkende nationaliteit, die niet eens de moeite namen om te stoppen, de Tsjechen, en later nog twee afdalers die ook al niet stopten,

Als we bij de brug zijn is de wind enorm aangetokken. Ik voorzie al problemen bij het opzetten van de tent. Maar ze hebben ze er zelfs een kamer, wat heet een compleet apartementje, met kachel dus. Altijd als het erg lastig is, komt er een verrassing, zo ook vandaag. Nu kunnen we alles drogen en morgen weer nat laten worden, ... als dat nodig is. Als wij het eten al op hebben, komen er nog twee fietsers, Nederlanders, die krijgen een apart huisje, ook heel leuk, maar na later bleek zonder kachel.
Camping Pedro Aguiire Cerdo



s Nachts is het helder, maar daar hebben we niet veel aan. Om zeven uur regent het, hard, om acht uur harder. Maar na het ontbijt om negen uur gaan we toch maar op pad. het eerste deel van vandaag is nog de Carretera Austral, die beter is qua wegoppervlak dan het ripiostuk van gisteren. Ze zijn er aan het werk, zoals eigenlijk bijna overal. Af en toe staat er een man met een bord, en moet je wachten tot het verkeer van de andere kant voorbij is. Op het kruispunt dat we na 26 km bereiken is het even droog en drinken we koffie. De weg naar Puerto Cisnes is smaller en ook daar wordt aan gewerkt. Op een gegeven moment regent het zo hard dat we in het huisje van de man die het verkeer moet stoppen bij de werkzaamheden, gaan zitten om een broodje te eten. Dicht bij de kust gekomen waait en regent het als een gek. In het dorp vragen naar een hostal en iemand laadt de fietsen in zijn pick-up, laat ons instappen en brengt ons ernaar toe. Dat is Chili. Het hostal is prima en we blijven er een dag. Zondag is weer een rustdag, al zal het wel weer lastig zijn om iets te eten of te drinken te krijgen. Veel is dan dicht.




Zondag is een rustdag en we brengen die voornamelijk door met eten n het enige restaurant dat open is. Twee warme maaltijden, twee flessen wijn erbij. Moet kunnen.

Maandag weer op tijd op en in de miezerregen gaan we op weg naar de Puente Steffen, het kruispunt met de Carretera Austral, dezelfde weg van zaterdag. Opeens een luid gerope langs de weg, de wegwerkers die heel hard roepen dat het regent en ons goede reis toewensen. Op het kruispunt treffen we de eerste fietsers die ouder zijn dan wij, een Engels echtpaar in korte broeken, ze dachten dat het her altij mooi weer en hebben hun regenkleding thuisgelaten. Ze zijn veel minder zwaar beladen dan wij en gaan dan ook veel sneller omhoog de Cuesta Quelat op. We stellen ze voor om samen een cabana te delen aan de andere kant. De cuesta ligt op 500 meter hoogte en de stukken met meer dan 10%-helling moeten we lopen, ook al omdat er erg veel stenen op de weg liggen. Ook omlaag is lastig omdie reden. Ik waai een keer van de fiets af, en val vervolgens nog een keer en bezeer mijn elleboog. Bij de EcoLodge Quelat blijkt dat de Engelsen doorgingen naar de camping. ik zie toch wel wat in cabana (ook al is die niet eco(nomisch)), en de warmte die daarbij hoort, en onder het motto 'ik kan nergens meer van mijn geld genieten dan hier' blijven wij wel. De beheerder steekt ons kacheltje aan, wij onder de douche, de kleren hangen naast de kachel te drogen. Een voordeel van dit weer is dat je het bier niet eerst hoeft te koeleneen ander is dat het stuift op de weg. En je kunt natuurlijk ook in de stromende regen 23 rondjes rond de kerk in Geldrop fietsen en dan thuis blij zijn met een warme douche, maar ja, dat uitzicht is toch wel anders hier.
Los Lumas



Dinsdagmorgen regent het hard als we opstaan. We ontbijten in de keuken en omdat de weg tot 13h00 dicht is besluiten we vanmorgen hier te blijven. De ventisquiro Colgante (hangende gletsjer) is toch niet te zien met dit weer. We installeren ons met leesboek bij de open haard. Het is voor het eerst dat het leesboek uit zijn plastic zak komt. Om 12 uur is het redelijk droog en ook de weg blijkt open. Het kerstreces is kennelijk al begonnen voor de wegwerkers. We fietsen helemaal droog tot Puyuhuapi, waar we onze intrek nemen in het hostal dat de Ecoladgebaas aanried. Veel zagen we nog niet onderweg, hopelijk is het morgen helderder.
Los Lumas



Groeten,

Frank en Marianne

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
di 12/23/2008 23:15

Vrolijk kerstfeest

 Iedereeen een vrolijk kerstfeest gewenst, ook wij maken er hier iets van mee, een witte kerst(boom), zie foto.

Ook dank voor de vele aanmoedigende reacties die we van jullie ontvangen. daar genieten er van, net zoals van de reis zelf.

We zitten nu even in een cafe met internet, geen wifi in het hostal in dit deel van de Carretera Austral.


Groeten, Frank en Marianne

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
do 12/25/2008 19:35

Bericht en beelden uit La Junta

 24 en 25 dec, La Junta,

Dertien jaar geleden was het stuk van La Junta naar Puyuhuapi een gemakkelijk deel van de Carretera Austral. Maar 45 km, een beetje op en neer maar niet hoger dan 200 meter.
Keienweg naar La Junta

Maar nu ... nu we het in omgekeerde richting rijden zijn ze de weg aan het verbeteren, ... nou ja verbeteren. Dan nemen ze meteen een stuk van zo'n dertig kilometer onder handen. ze rakelen de stenen op, maken de weg breder, graven hem uit, kortom maken alles wat er aan aangestampt wegdek was kapot ... en je komt niet meer vooruit. Gelukkig zitten mijn tanden goed vast, maar mijn hersenen, voor zover aanwezig natuurlijk, liggen los in de pan. Man, man, man wat een gedoe.

Maar de beloning is er natuurlijk ook weer. Allereerst is het vrijwel droog, heel af en toe miezert het wat. En vervolgens eindigen we bij Espacia y Tiempo, een luxe hotel de montana, waar we met credit card kunnen betalen (je kunt hier maarheel af en toe pinnen, en dus zijn we zuinig met cash geld). Hier kwamen we dertien jaar geleden, ook op kerstavond, maar veel later ook aan vanuit Villa Santa Lucia.
Plaza La Junta



Alan, de manager beweert dat hij nog een foto van ons heeft, maar hij heeft hem nog niet laten zien. We eten lekker in het restaurant en drinken er lekkere wijn bij. Het leven is goed hier.

Eerste kerstdag brengen we weer gedeeltelijk door met het schoonmaken van de fietsen en het wisselen van de kettingen. Dat is altijd een vies werkje en het kost bijna meer tijd om daarna je handen schoon te krijgen dan het eigenlijke poetsen van de fiets. En als een stuk gereedschap (de kettingpons) dat we bij ons hebben niet helemaal past bij de piefjes die in de ketting moeten, bedenkt de ingenieur van ons een geweldige oplossing. Maar daarvoor was hij ook mee natuurlijk. (de niet-ingenieur is mee om de was te doen, beweert de ingenieur, en die deed dat ook braaf eergisteren, niet in een automaat, maar in een ouderwets masjien, dan zelf spoelen, en daarna centrifugeren).

De fiets loopt weer als een t.... Inmiddels is het weer geweldig mooi weer, strakblauwe lucht, een graad of 25, genieten geblazen. We blijven hier nog een dag. Bij deze email zitten nog een paar fotos van de dagen hiervoor.


Puerto Cisnes

Groeten,

Frank en Marianne

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
di 12/30/2008 21:40

Bericht van Lago Yelcho

 We komen hier op de onverharde wegen vaak gaucho s tegen, of hoe de Chileense versie ook mag heten, in ieder geval een man in poncho te paard vergezeld van mnstens twee meestal drie honden. Vandaag zijn wij de Nederlandse, in fleecetrui en niet in poncho, en op de fiets en te paard, maar wel vergezeld van drie honden. De twee honden die ons tijdens de kerst gezelschap hielden en een derde die op drie poten loopt, gaan eerst mee naar het dorp om boodschappen te doen, lopen hun huis voorbij en slaan later mee af richtng Lago Verde. Pas als Frank na een km of tien erg onvriendelijk tegen ze doet taaien ze af. Ik kan dat niet, honden wegjagen, ik blijf te vriendelijk tegen ze zeggen dat ze beter naar huis kunnen gaan.

Het is bewolkt maar droog vandaag en we vorderen gestaag. De weg is op de eerste tien km na goed te befietsen, als de wegverbeteraars er maar vanaf blijven gaat het goed.

We drinken carmenere, Santa Emillia, vanavond bij de wortelenstampot en het kampvuur. In Frankrijk dachten ze dat ze de Carmenere-druif weggekruist hadden maar een aantal jaren geleden dook die in Chili weer op. Ook in Nederland zie je de Chileense carmenere steeds vaker. Het is lekkere wijn, onze favoriet hier. De tent staat op een weitje langs de weg, de koeien zien hun plek ingenomen en keren om. Het regent een beetje en we maken het kampvuur uit en gaan naar bed.
kampvuur Rio Figueros

Er staat een koe op de weg de volgende morgen. Ze tilt haar linkerachterpoot op, krult haar kop om de linkervoorpoot en likt zo haar onderdelen schoon. Dat kunnen ze dan weer wel, koeien -honden en katten moeten hun achterste gaan zitten om erbij te kunnen- maar verder zijn het domme beesten. Ze rennen vaak als een gek voor ons uit, terwijl ze gewoon stil kunnen staan en dan hebben ze geen last van ons.

Vandaag, zaterdag, klopt het weer iets beter met de voorspellingen, het is inderdaad half bewolkt en winderig. We rijden terug zoals we gisteren kwamen, Lago Verde lijkt toch iets te ver weg. Alleen het laatste stuk is lastig, veel losse stenen, dat we hier gisteren wel hebben kunnen fietsen lijkt haast onmogelijk. Het einge dat anders is is de harde wind tegen. Terug in La Junta nemen we niet weer onze intrek in het dure hotel maar gaan naar een goedkoper en minder luxe onderkomen. Het is niet alle dagen kerst tenslotte.

Zondag zien we langs de weg weer veel fuchsias. de Chileense reisgids wil ons laten geloven dat Darwin de fuchsias met de Beagle mee terugnam naar Europa en dat je ze sindsdien in allerlei tuinen terugvindt, maar ... ik heb in Ierland dezelfde fuchsias gezien dan hier en die leken me daar inheems en langer dan Darwin terug was met de Beagle. Maar goed, een mooi verhaal blijft het.

Bij de brug over de Palena loopt een hele groep mensen die net uit het rollende hotel zijn uitgestapt. Een rollend hotel zagen we al eerder, een omgebouwde vrachtwagen met 20 zitplaatsten en 20 slaapplaatsen, cubicles van 60 bij 60 cm met een raampje waar de gasten s avonds in schuiven. ooit zagen we zo een groep Israelische jongeren vervoerd worden. Maar dit zijn geen jongeren, integendeel, het zijn gepensioneerde Duitsers. Ze willen allemaal een foto van ons maken en Claus, die ons de oren van de kop vraagt, moet dan uit beeld. Claus zit ook overal aan, voelt aan de banden, tilt Franks fiets op, draait mijn voet om om te kijken of ik plaatjes onder mijn schoenen heb. En iemand anders maar vertellen van die ene keer dat hij naar Griekenland fietste. Er is een man bij met een lange baard, gekleed in een morsige leren broek met een T-shiirt dat ook van leer lijkt, zo vies. Hij ruikt ook niet al te fris, je zal daarmee in zon duffe bus zitten. Nee dan slapen wij liever in de tent vanavond.
kamperen Rio Palena



De tonijn is zoek! Niet dat ik dat erg vind, want de komende dertig jaar in Nederland hoef ik sowieso geen tonijn, maar Frank vindt het een essentieel onderdeel van onze avondmaaltijd als we kamperen. Sinds de keer dat we ziek werden, eten we veel uit blik, tonijn dus. Als we halverwege de maaltijd zijn herinnert hij zich waar die is, in het voerbakje. Het voerbakje? We hebben allebei een soort contraptie gebouwd op de voordrager, een tupperware bakje met tiewraps vastgezet op de voordrager, en daar zit meestal eten in. Maar ja voor de tonijn is het nu te laat. Die blijft in zijn blikje in het bakje. Wij zitten bij het zorgvuldig voorbereide kampvuurtje, langs de Carretera Austral een klein stukje voor Villa Vanguardia, 32 km na La Junta. een prima plek langs de rivier de Palena. er stopten even zeven (waarschijnlijk) US-fietsers, maar die rijden door. Gelukkig maar want we hadden niet genoeg wijn om te delen. Carmenere, natuurlijk.

De volgende dag komen we in Santa Lucia, een plaats van niks waar we met enige moeite onderdak vinden. En ja hoor, in hetzelfde huis als dertien jaar geleden. Het is om meer dan een reden een dorp van niks, klein, rommelig, en ... ze mogen er geen alcohol verkopen van de carabinieros. En we hebben niets meer. Dat wordt pas echt afzien dus. Of dit met de vulkaanuitbarsting te maken heeft is niet duidelijk. Chaiten, waar we met boot vertreken vrijdag, is gelsoten om die reden, maar de mevrouw van het enige theehuis in het dorp, zegt dat in Puerto Cardenas wel alles functioneert. We zullen het zien morgen. Intussen drinken we uit arren moede maar Cola.

Cheeting on nature, noemde de Canadese motorrijder het in Cochrane en zo voelt het ook. Eigenlijk zou je thuis in het donker en de kou moeten zitten, maar wij zitten hier in de stralende zon bij de tent, op een luxe camping met warme douches en een restaurant. Het lijkt wel vakantie. We fietsten maar 25 km vandaag, omhoog tot een pas van 650 meter en daarn omlaag tot bij Lago Yelcho.
Lago Yelcho

Veel gebeurde er niet onderweg of het zou moeten zijn dat het naar verhouding druk was op de weg. veel microbusjes met halfdode (althans zo zien de met openhangendemond slapende toeristen eruit) mensen erin. Op een ervan staat een kratje op het dak met daarin een levend schaap dat als een soort lichtmatroos rustig over de weg uitkijkt tot het meer in zicht is of zo. Morgen en overmorgen hebben we nog twee van zulke etapjes, morgen tot de termas Amarlllo waar we dus oudjaar gaan vieren, nou ja vieren, zoals te doen gebruikelijk zullen we wel gewoon om negen uur in bed liggen. Overmorgen naar Chaiten.

Chaiten en ook het park Pumalin zijn dicht. De stad is verlaten. Afgelopen mei barstte hier de vulkaan Chaiten uit. Niet alleen is een groot gebied met as bedekt, de rivier die zijn loop verlegde nam een deel van de huizen mee. Volgens de mensen hier is de regering niet van plan de stad weer op te bouwen, maar dat lijkt ons wat vreemd. De hele infrastructuur in het zuiden, de hele Carretera Austral is van de veerdiensten in Chaiten afhankelijk. Je moet met een veerboot of via Puerto Montt, of via Chiloe of zoals wij doen via Hornopiren om van en naar het zuiden te gaan. Ik kan me niet voorstellen dat ze bij de aanlegplaats van die veerboten, Chaiten dus, geen voorzieningen zou hebben. Er schijnen een paar dingen te functioneren, een hotel, cabanas en een supermarkt. Maar er is geen elektriciteit. We zullen het zien overmorgen.

We wensen jullie alleaal een goed uiteinde en een nog beter begin van het nieuwe jaar.

Groeten van Frank en Marianne

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------